Henryk Kuna (1879–1945)
Rzeźbiarz poszukujący piękna, harmonii i duchowej równowagi.
Henryk Kuna był rzeźbiarzem ciała i ducha. Tworzył piękno, które przetrwało modę.
W jego twórczości odbija się świat, który dziś próbujemy zrekonstruować na nowo:
zmysłowy, pełen harmonii i czułości. Dla kolekcjonera to nie tylko artysta z
przeszłości, ale głos przeszłości, który mówi językiem współczesności.
Joanna Piotrowska - Art Advisor & Marszand
Henryk Kuna (1879-1945) jeden z najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy działających w pierwszej połowie XX wieku. Rozpoczął naukę rzeźby w Warszawie w pracowni Piusa Welońskiego, następnie kontynuował studia w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Konstantego Laszczki.
Od 1921 roku należał do ugrupowania Rytm i brał udział we wszystkich wystawach. W 1921 roku tworzy swoją najsłynniejszą rzeźbę „Rytm”, która w 1925 roku eksponowana została na Międzynarodowej Wystawie Sztuk Dekoracyjnych i Przemysłu Współczesnego w Paryżu i otrzymała Grand Prix. Lata 1924-1930 spędził w Paryżu będąc pod ogromnym wpływem twórczości Rodina. W 1936 roku objął katedrę rzeźby na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W 1945 roku został mianowany profesorem rzeźby monumentalnej na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Inspirował się sztuką antyku i włoskiego renesansu. Tematem jego dzieł są najczęściej figury kobiet, torsy, głowy o wygładzonych kształtach, gładkiej powierzchni, łagodnych cechach oraz zaokrąglonych formach. Z czasem wprowadził elementy ekspresji.
Swoje rzeźby wystawiał na całym świecie na wystawach indywidualnych i zbiorowych.
Najwcześniejsze prace powstawały pod wpływem sztuki impresjonizmu i twórczości Laszczki, następnie Aristide Maillola i Augusta Rodina. Ówczesna krytyka artystyczna rozpisywała się o nim entuzjastycznie i niekiedy zestawiała go z Xawerym Dunikowskim.
W latach 20. artysta rezygnuje z zamaszystej formy z widocznymi śladami palców na rzeźbiarskiej materii na rzecz gładkiej powierzchni i stonowanej formy. Mówi o tym następująco: „Wynalazłem coś nowszego, nową odkryłem nutę w plastyce, inne wartości z odblaskiem dawnego piękna, ale (…) bardziej silne w koncepcji a przesiąknięte dużą dozą serca. Na to wszyscy reagują, nawet malutcy, działa to również jak narkotyk na najsilniejsze umysły. Sądzę, że odnalazłem siebie” (cyt. za Mieczysław Wallis, Henryk Kuna, Warszawa 1959, s. 15).
Od tego czasu w twórczości Kuny pojawiają się kobiece postacie, pogrążone w zadumie, lecz z subtelnym uśmiechem na twarzy.
Cechą charakterystyczną „główek” Kuny były falowane włosy, o łagodnym, miękkim rytmie skontrastowanym z gładką powierzchnią rzeźbiarskiej powierzchni. Prezentowana praca jest doskonałym przykładem stylistyki Kuny spod znaku „Rytmu”.
Polska
międzywojenny modernizm, nowoczesny klasycyzm, rzeźba
styl łączący klasycyzm z nowoczesnością, często określany jako neoklasycyzm z elementami modernizmu
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
