Artykuł Globalny rynek sztuki wrócił do wzrostu pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Jak to się ma w takim razie do sztuki? Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy zrozumieć, że choć każde dzieło sztuki jest wartościowe i ważne samo w sobie, często nie jest to prawdą na rynku sztuki. Nieuchronnie niektóre prace kosztują więcej i sprzedają się szybciej. Termin blue-chip art często kojarzy się z dziełami światowej sławy, uznanych artystów. Jednak nie jest to tyle wynik wartości artystycznej dzieła, co pewien kapitał składający się z reputacji, okoliczności historycznych i, niezaprzeczalnie, talentu artysty.

Sztuka blue-chip to dzieła uznanych artystów, których prace z czasem zyskują na wartości. Ta jakość niektórych dzieł jest szczególnie ważna dla tych, którzy postrzegają zakup sztuki jako inwestycję i chcą mieć pewność, że ich środki finansowe nie pójdą na marne.

O sztuce blue-chip mówimy w odniesieniu do takich twórców jak:
·       Jean-Michel Basquiat
·       Andy Warhol
·       Keith Haring
·       Pablo Picasso
·       Jackson Pollock
·       Gustav Klimt

Warto jednak podkreślić, że status blue-chip nie wynika wyłącznie z „czystej” wartości artystycznej. To złożony kapitał, na który składają się:
·       reputacja budowana przez dekady
·       znaczenie historyczne
·       obecność w muzeach i kolekcjach publicznych
·       wyniki aukcyjne
·       ale przede wszystkim talent.

Dla wielu kolekcjonerów sztuka to nie tylko pasja, lecz także element strategii finansowej. Blue-chip art jest postrzegana jako stosunkowo bezpieczna forma lokowania kapitału. Eksperci rynku podkreślają, że kluczowa jest tu cierpliwość – wartość takich dzieł rośnie w długim horyzoncie czasowym.

Podobnie jak akcje stabilnych spółek, dzieła blue-chip:
·       charakteryzują się wysoką płynnością – łatwiej je sprzedać
·       mają ugruntowaną pozycję rynkową
·       wykazują relatywną odporność na wahania koniunktury.
Dlatego inwestorzy traktują je jako sposób na dywersyfikację portfela – obok nieruchomości, złota czy akcji.

Artykuł BLUE-CHIP ART pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Przede wszystkim chciałabym zwrócić szczególną uwagę na kończącą się niebawem retrospektywną wystawę niemieckiego artysty

Gerharda Richtera
Fondation Louis Vuitton, Paryż
tylko do 2 marca 2026
175 dzieł jednego z najważniejszych współczesnych artystów europejskich, uznawanego za jednego z najdroższych żyjących twórców.

Paul Cézanne
Fondation Beyeler, Riehen, Szwajcaria
25 stycznia – 25 maja 2026
Około 80 dzieł z późnego, najważniejszego okresu twórczości – obrazy olejne i akwarele z czołowych kolekcji świata. To przełomowa retrospektywna wystawa Paula Cézanne’a – jednego z najważniejszych pionierów sztuki nowoczesnej.

Leonora Carrington
Musée du Luxembourg, Paryż
18 lutego – 19 lipca 2026
Surrealizm, mitologia, symbolizm i ezoteryka – przekrojowa prezentacja twórczości jednej z najważniejszych artystek XX wieku. Prezentująca wczesne prace powstałe w Europie, po dzieła z okresu życia w Meksyku.

Mark Rothko – „Rothko in Florence”
Palazzo Strozzi, Florencja
14 marca – 23 sierpnia 2026
Ponad 70 dzieł mistrza – od wczesnych prac figuratywnych po monumentalne color field paintings. Wystawa obejmująca ponad 4 dekady twórczości słynnego abstrakcjonisty. Jego prace zostaną zestawione z pracami w trakcie wystaw towarzyszących – z freskami Fra Angelica w Museo di San Marco i w Bibliotece Medicea Laurenziana, zaprojektowanej przez Michała Anioła.

Constantin Brâncuși – 150-lecie urodzin
Neue Nationalgalerie, Berlin
20 marca – 9 sierpnia 2026
Duża, retrospektywna wystawa jubileuszowa twórczości Brâncușiego obejmująca 150 prac: rzeźb, fotografii, filmów i rzadko prezentowanych archiwaliów.

Henri Matisse – retrospektywa
Grand Palais, Paryż
4 marca – 26 czerwca 2026
Ogromna retrospektywa. Ponad 230 dzieł z lat 1941–1954, czyli z końcowego okresu twórczości – obrazy, rysunki, książki i słynne gwasze wycinane.

Marina Abramović
Gallerie dell’Accademia, Wenecja
6 maja – 19 października 2026
Pierwsza żyjąca artystka z indywidualną wystawą w tej instytucji. Dokumentacje kilku jej najsłynniejszych performansów i interaktywna instalacja.

Frida Kahlo – „The Making of an Icon”
Tate Modern, Londyn
25 czerwca 2026 – 3 stycznia 2027
Ponad 30 dzieł Kahlo, w tym jej najbardziej znane obrazy, fotografie, pamiątki z jej życia oraz 200 prac różnych artystów inspirowanych jej twórczością.

Yayoi Kusama
Stedelijk Museum, Amsterdam
11 września 2026 – 17 stycznia 2027
Od wczesnych prac powstałych w Japonii i Nowym Jorku, po najnowsze immersyjne instalacje – motywy nieskończoności i powtarzalności w pełnej skali.

Artykuł 2026 – rok wielkich retrospektyw pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Nasze apaszki inspirowane twórczością Tamary Łempickiej, królowej art déco, celebrują siłę wyrazu, elegancję i niezależność. To dokładnie te cechy, które czynią miłość wyjątkową.

Jedwabna apaszka Tamary Łempickiej to nie tylko dodatek — to osobisty akcent podkreślający charakter i indywidualność.

Do wyboru apaszki o wymiarach: 70×70 cm oraz 90×90 cm, a także poszetki męskie o wymiarze 33×33 cm.

Włoska jakość, francuska elegancja i ponadczasowy styl 🖤

Idealny prezent na Walentynki dla osoby, która kocha piękno, sztukę i rzeczy z duszą.

Kup już dziś! 🖤

👉👉👉Wejdź na Apaszki jedwabne – Art Everywhere

Zapraszam!

Artykuł Prezent na Walentynki – Miłość w stylu art déco🖤 pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Wystawa Niech nas widzą! odnosząc się kolejno do historycznych figur: władcy, rycerza, myśliwego, strojnej kobiety czy filozofa, odsłania bogactwo znaczeń zawarte w językach mody na przestrzeni wieków. Ekspozycja składa się z ośmiu części: Kostium władzy, Rycerskie manewry, Historie futrem podszyte, Flora – transgresje, Kostium filozofa, Zorientowani?, W pułapce buduaru, Niech nas widzą!

Na przykładzie znakomitych dzieł malarstwa, rzeźby i sztuki użytkowej śledzi znaki ukryte w stroju, pozwalając czytać go jak książkę. Ukazuje modę jako wielką społeczną grę, w której narzędziem jest siła perswazji, a stawką prestiż, atrakcyjność i władza.

Królewskie gronostaje na ramionach, myśliwskie trofea u stóp, kwiaty na XVIII-wiecznych sukniach, współczesne minimalistyczne garnitury – każdy z tych motywów odsyła do idei, mitów i archetypów, a przekaz ten odbieramy zarówno świadomie, jak i podświadomie.

Na wystawie oprócz malarstwa zobaczymy stroje i akcesoria wybitnych współczesnych designerów: Coco Chanel, Dior, Crisobal Balenciaga, Yves Saint Laurent, John Galliano, Thierry Mugler.

Blisko 250 cennych i różnorodnych prezentowanych na wystawie obiektów, pochodzących z muzeów krajowych i zagranicznych, w tym Luwru, Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu czy Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie, a także ze zbiorów prywatnych – od XVI stulecia po współczesność – prowokuje do zadania sobie pytania: czy gramy w tę grę umyślnie, czy tylko odgrywamy narzuconą nam rolę?

W „społeczeństwie spektaklu” ubiór jest sygnałem wykorzystywanym przez wszystkich chętnych do wyrażenia siebie lub swoich aspiracji. Jedno jest jednak pewne, dobiegające z zewnątrz podpowiedzi , kim powinniśmy być, nie powinny zagłuszyć wewnętrznego głosu mówiącego nam, kim jesteśmy.

Zachęcam do obejrzenia wystawy jeszcze tylko do 8 lutego!

Artykuł Niech nas widzą! Wystawa w Zamku Królewskim w Warszawie pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Na wystawie pokazanych zostało ponad 50 wyjątkowych dzieł mistrza, które pochodzą z najważniejszych muzeów narodowych w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Szczecinie, Kielcach, a także muzeów okręgowych w Bydgoszczy, Toruniu, Galerii Sztuki w Łodzi oraz z kolekcji prywatnych.

Zdecydowana większość z nich została zaprezentowana w Warszawie po raz pierwszy. Oprócz ekspozycji obrazów, zwiedzający mają możliwość zanurzyć się w świat multimediów – projekcji, animacji, pokazów 3D oraz doświadczenia VR.

Jego obrazy przedstawiają zarówno mroczne, monumentalne, apokaliptyczne architektury, jak i postacie przesiąknięte melancholią i niepokojem. Wszystkie są pełne metafor i tajemniczych symboli. W każdym z nich jest subtelnie prowadzone światło, mistrzowskie operowanie kolorem, co wytwarza niepowtarzalną atmosferę – balansującą między snem a koszmarem, duchowością a destrukcją.

Na rynku kolekcjonerskim najbardziej pożądane obrazy pochodzą z najbardziej poszukiwanego i cenionego okresu twórczości Beksińskiego – tzw. okresu fantastycznego, przypadającego na lata około 1967 do 1985. To właśnie wtedy artysta stworzył najbardziej rozpoznawalne, intensywnie surrealistyczne i hipnotyzujące kompozycje, które do dziś stanowią esencję jego artystycznego języka – unikalnego na skalę światową.

To doskonała okazja, by odwiedzić tę wystawę i zanurzyć się w świat twórczości Beksińskiego. Z pewnością każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Zdzisław Beksiński (1929 – 2005) był artystą totalnym: malarzem, rzeźbiarzem, fotografikiem, rysownikiem, grafikiem komputerowym oraz co może nie wszyscy wiedzą, muzykiem. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i wyróżniających się artystów polskich XX wieku. Jego surrealistyczne wizje koszmarów sennych, śmierci oraz apokaliptycznych mrocznych wizji na trwale wpisały się w polską kulturę.

Serdecznie polecam!

Artykuł Wystawa Beksiński na Cytadeli Warszawskiej przedłużona do 15 marca! pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Cena 100 najdroższych obiektów sprzedanych na aukcjach w 2025 roku wyniosła łącznie 2,13 mld dolarów, w porównaniu z 1,8 mld dolarów w 2024 roku. Znaczna część najwyższej klasy obrotu na rynku aukcyjnym pochodziła z prestiżowych nowojorskich aukcji w domach aukcyjnych Sotheby’s, Christie’s i Phillips

Poniżej zestawienie 10 najdroższych obiektów sprzedanych na aukcjach w 2025 roku. Co ciekawe, pierwsze trzy miejsca należą do austriackiego artysty, Gustava Klimta.

1. Gustav Klimt – Portrait of Elisabeth Lederer, 1914 – 236 360 000 $
2. Gustav Klimt, Blumenwiese (Kwitnąca łąka), 1908 – 86 000 000 $
3. Gustav Klimt, Waldabhang bei Unterach am Attersee (Leśne zbocze Unterach nad jeziorem Attersee), 1916 – 68 320 000 $
4. Vincent van Gogh, Piles de romans parisiens et roses dans une verre (Stosy paryskich romansów I różne w szklance), 1887 – 62 710 000 $
5. Mark Rothko, No. 31 (Żółty pas), 1958 – 62 160 000 $
6. Frida Kahlo, El sueño (Sen / Łóżko), 1940 – 54 660 000 $
7. Jean-Michel Basquiat, Crowns (Korony / Peso Neto), 1981 – 48 335 000 $
8. Piet Mondrian, Composition with Large Red Plane, Bluish Gray, Yellow, Black and Blue, 1922 – 47 560 000 $
9. Pablo Picasso, La Lecture (Marie-Thérèse), 1932 – 45 485 000 $
10. Claude Monet, Nymphéas (Nenufary), 1907 – 45 485 000 $

 

Powyższe wyniki pokazują odwrót uwagi od sztuki współczesnej ku modernizmowi. Po latach intensywnego wzrostu sztuki współczesnej, kolekcjonerzy ponownie skupiają się na modernistycznych unikatowych rarytasach.

Rynek najwyżej wycenia obiekty, których nie da się powtórzyć. Prace wszystkich tych artystów to historia zamknięta, ich twórczość jest wyjątkowa i unikatowa.

W okresach niepewności ekonomicznej kupujący szukają bezpiecznych inwestycji. Obrazy Klimta, podobnie jak dzieła van Gogha, Picassa czy Basquiata, są postrzegane jako jedne z najbardziej stabilnych aktywów na rynku sztuki.

Rekordowe wyniki osiągnięte przez dzieła Klimta wyznaczają nowy standard dla rynku modernistycznego. Może on przełożyć się na wzrost wycen w obrocie prywatnym, a domy aukcyjne z pewnością skoncentrują się jeszcze mocniej na pozyskiwaniu rzadkich prac o najwyższej muzealnej jakości.

Artykuł 10 najdrożej sprzedanych dzieł sztuki na świecie w 2025 roku pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Po fazie historycznych obrotów na aukcyjnym rynku sztuki w 2021 roku osiągającym około 634 mln zł, nastąpił znaczny ich spadek do 436 mln w 2023 roku, następnie niewielki wzrost o prawie 3% do 449 mln w 2024. W 2025 roku rynek osiągnął obrót w wysokości 427 mln zł, jest to spadek blisko 5% względem 2024 roku.

Dane te pokazują, że po korekcie wysokich obrotów nadeszło oczekiwane wypłaszczenie trendu – obroty utrzymują się na niezmienionym poziomie nieznacznie przekraczającym 400 milionów złotych.

Należy przy tym zauważyć, że są to podane obroty na aukcyjnym rynku sztuki, nie uwzględniające obrotów galeryjnych oraz private sales, co daje zupełnie inny obraz rynku sztuki w Polsce.

Mówiąc o domach aukcyjnych należy wspomnieć o najważniejszych graczach: Desa Unicum, Polswiss Art, Sopocki Dom Aukcyjny, Agra Art, Rempex.

Do optymistycznych sygnałów należy zaliczyć wzrost liczby wylicytowanych obiektów w minionym roku. Wystawionych zostało 50 tysięcy dzieł sztuki, a właścicieli zmieniło 24 tysiące obiektów. Jest to wzrost o 19% względem poprzedniego roku. Ilościowemu wzrostowi oferty oraz zdecydowanie większej liczbie transakcji, towarzyszyła także rosnąca liczba przeprowadzonych aukcji, która osiągnęła 568 aukcji w całym roku. To o 15% więcej niż w roku poprzednim.

Pomimo ekonomicznych przeciwności, wojny w sąsiedniej Ukrainie i światowych wydarzeń geopolitycznych, kolekcjonowanie sztuki pozostaje na stabilnym poziomie. Z całą pewnością wybitne i wyjątkowe dzieła sztuki nadal będą poszukiwane. Ich ceny będą stabilnie rosnąć. Bardzo ważna jest jednak odpowiednia selekcja dzieł.

Badania pokazują, że nawet jeśli dotychczasowi aktywni kolekcjonerzy przystopują zakupy obrazów i dzieł sztuki, to na rynku widać wyraźne zainteresowanie sztuką wśród osób dopiero rozpoczynających przygodę i nabierających zdolności zakupowych. Długoterminowo patrząc, Polski rynek sztuki, mimo wszystko jest na fali wzrostowej, co pozwala patrzeć z optymizmem na jego dalszy stabilny rozwój.

Dziś to nie niewielkie apetyty kupujących, ale niska dostępność wartościowych obiektów stały się największym problemem na rynku sztuki. Sprzedający nie chcą pozbywać się wybitnych obiektów, gdyż obawiają się, że nie będą mieli co kupić za zarobione pieniądze. Wobec tego, wstrzymują się z wypuszczaniem dobrych dzieł w obieg. Dlatego jeżeli nawet na aukcjach pojawiały się prace wyjątkowe, to kupujący licytowali wysoko. Taka tendencja będzie nam prawdopodobnie towarzyszyć przez najbliższe lata. Może ona zwiastować proces dojrzewania i stabilizowania się rynku. 

Źródło: Baza danych Artinfo.pl

Artykuł Rynek sztuki w Polsce w 2025 pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Ekspozycja ma na celu konfrontację dwóch znaczących artystów przełomu XIX i XX wieku, poruszających problematykę maskarady, teatru i cyrku, sennych marzeń, erotyki i śmierci.

Twórcy ci, wyróżniający się skłonnością do fantazji, ironii i groteski, zakorzenieni są we własnych kulturach i środowiskach artystycznych: w modernistycznych kręgach Młodej Belgii i Młodej Polski.

James Ensor (1860-1949) przypomina tradycje sztuki niderlandzkiej z jej rubasznym poczuciem humoru, przewrotnością i moralizatorstwem oraz ludowy teatr jarmarczny i żywy we Flandrii uliczny karnawał.

Witold Wojtkiewicz (1879-1909), zanurzony w świecie baśni i onirycznych wizji, odkrywa świat kabaretu, teatrzyku Zielony Balonik, krakowskiej szopki i dziecięcych przeżyć.

Te dwie indywidualności zostały poddane przekornej konfrontacji. Pojęcie karnawału pełni tu rolę metafory życia-widowiska, świata na opak, szaleństwa, anarchii, chaosu, wolności od norm i konwencji.

Dodatkowo, prace tych dwóch artystów zostały skonfrontowane z pracami artystów tworzących w duchu tamtego czasu, takich jak: Jacek Malczewski, Wojciech Weiss, Olga Boznańska, Kazimierz Sichulski czy Leon Wyczółkowski. To doskonałe zestawienie prac przedstawiających karnawał, maskaradę, senne marzenia i sceny z życia dzieci, ukazujące nie tylko krainę zabawy, beztroskiego szczęścia i niewinności, lecz także niepokoju dojrzewania, tęsknot i mrocznych pragnień.

Wystawa prezentuje nie tylko malarstwo, ale także przedmioty sceniczne: marionetki, lalki, teatralne maski, stroje oraz krakowską szopkę autorstwa Walentego Malika. Dzięki takiej aranżacji odwiedzający zanurzają się w atmosferę święta, zabawy i przewrotnej groteski, które były dla artystów inspiracją i narzędziem ekspresji.

Choć nigdy się nie spotkali się osobiście, a ich codzienność dzieliła znaczna odległość geograficzna, obrazy artystów łączy fascynacja fantazją, ironią, groteską i teatralna ekspresja.

„Życie jest krótkotrwałą huczną maskaradą, a ci, którzy biorą w niej udział, są tylko kolorowymi przebierańcami nicości”. To metafora Wisławy Szymborskiej do twórczości Wojtkiewicza, która dotyka istoty życia jako karnawału, spektaklu, pozoru świata i demaskującej ów pozór sztuki.

Zachęcam do obejrzenia tej wyjątkowej wystawy!

Artykuł Czarny Karnawał. Ensor / Wojtkiewicz w MNW pochodzi z serwisu Art Everywhere.

Co ważne – wielu kolekcjonerów inwestuje nie tylko z powodów finansowych. Sztuka to przestrzeń ukojenia, inspiracji i estetyki, coraz częściej traktowana jako element dbałości o wellbeing. W świecie permanentnego tempa pozwala kontemplować piękno o każdej porze dnia.

Polski rynek wyróżnia się również strukturą sprzedaży.

Fundamentem są obrazy – najczęściej wybierana kategoria. Tuż za nimi plasują się rzeźby i obiekty przestrzenne, w tym prace takich twórców jak Magdalena Abakanowicz czy Mirosław Bałka. Trzecie miejsce zajmują prace na papierze: rysunek, grafika oraz fotografia – popularne zwłaszcza wśród nowych kolekcjonerów.

Globalny obrót na rynku sztuki w 2024 r. wyniósł ponad 57,5 mld dolarów. Na świecie rośnie liczba transakcji, lecz ceny spadają z powodu ograniczonej podaży prac najwyższej klasy. W Polsce trend działa odwrotnie: rosną zarówno sprzedaż, jak i ceny, co eksperci określają jako „lokalny paradoks” wynikający z wciąż młodej, ale szybko dojrzewającej struktury rynku.

Końcówka roku zapowiada się wyjątkowo mocno.

W grudniu w Warszawie pod młotek trafi 275 prac o łącznej estymacji ponad 61 mln zł. Obecność dzieł Fangora, Opałki, Abakanowicz, Witkacego, Nowosielskiego czy Beksińskiego, Dwurnika, Bereźnickiego i Dominika, w połączeniu z rosnącą pozycją twórców młodego pokolenia tworzy unikalną sytuację: rynek jest jednocześnie premium i rozwojowy. Wiele nazwisk wciąż znajduje się przed swoim cenowym szczytem, co dla kolekcjonerów oznacza realny potencjał wzrostu.

Dlaczego biznes coraz częściej interesuje się sztuką?

• Sztuka jest aktywem odpornym na krótkoterminowe wahania gospodarcze.
• Dywersyfikuje portfel i stanowi wartościowy komponent inwestycyjny.
• Łączy wartość finansową z osobistą przyjemnością obcowania z pięknem.
• Próg wejścia pozostaje relatywnie niski – wielu kolekcjonerów zaczyna od prac na papierze lub Młodej Sztuki.
• Aukcje zapewniają transparentność cen i weryfikowalność autentyczności prac.
• Istnieje możliwość transakcji „private sales”.

Sztuka staje się jednym z najbardziej inspirujących i stabilnych obszarów lokowania kapitału — i to właśnie w Polsce dynamika wzrostu jest dziś jedną z najwyższych na świecie. Warto obserwować rynek, bo najlepsze okazje często pojawiają się wtedy, gdy mainstream jeszcze ich nie dostrzega.

Na zdj. praca Kiejstuta Bereźnickiego, Szklane naczynia z odbiciem w lustrze, 1999 r.

Artykuł Polski rynek sztuki rośnie najszybciej w Europie – a to tworzy wyjątkowe możliwości dla kolekcjonerów i inwestorów pochodzi z serwisu Art Everywhere.